blue world NA WYSPACH

 Na koniec dzisiejszego dnia, i nspirując się historią z Kafarnaum (Mt8.5-11),  zapaliłam światło w moim małym domku. Uswiadomiłam sobie, że mam dziś przed oczami wiele konkretnych osób, dla których bardzo proszę o uzdrowienie, o nowe życie, o dobro...  Wiele sytuacji jest bardzo świeżych i przytłaczających... a Jezus... wystarczy, że powie tylko słowo... Na każdej mszy zapraszam Go pod swój dach i proszę o to JEDNO SŁOWO... ale czy moja wiara zadziwia Jezusa, tak jak zadziwiła Go wiara Setnika... czy jest tak wielka? Znowu jest okazja jakoś inaczej zobaczyć rzeczywistość... zrobić coś lepiej... wyruszyć w drogę... poszukać światła...       

  Długo mnie tu nie było... a że ADWENT, to zazwyczaj lubię coś tutaj napisać...  Patrzę! a tu nie dokończony post z 5 października... właściwie dodałam zdjęcia, ale nic nie napsałam...  Dokończę dzisiaj, bo to co, tego dnia było dla mnie ważne, wciąż porusza moje serce. Jest bardzo aktulane i bardzo rezonuje z tym, co mam w sercu.  Wracałam z Tomaszem z Taunton i zatrzymaliśmy się w przypadkowym miejscu. Był bardzo wietrzny dzień. Szliśmy w stronę morza zupełnie niespodziewając sie niezwykłego widoku. Przepiekne klify, wiatr i wzburzone fale! Potęga żywiołu! Wiatr był tak silny, że trudno było utrzymać równowagę. Nie mogłam oderwać wzroku od horyzontu... myśli o tym, czego jestem cześcią wprawiały mnie w zachwyt i wzruszenie... chciałam tam tak stać i stać...  Wieczorem Tomasz przysłam mi zdjecie... na pierwszy rzut oka wygląda bardzo zwyczajnie... droga... sucha trawa,na horyzoncie ledwo widoczny człowiek (ja)... ogarnęło mnie wzruszenie... bo wiem na co patrz...

Raz w tomboli wygrałam kolorowy ręcznik z kogutem i piórnik. Nie była to nagroda główna i właściwie nic wielkiego nie musiałam zrobić, żeby ją otrzymać... wyciągnęłam los... próbuję zrozumieć słowa Jezusa... brzmią jak lekcja... swego rodzaju bardzo poważnie brzmiące wytyczne na drogę do Królestwa... z wielkim ryzykiem utraty wszystkiego, co do tej pory dawało pewność  spokój i komfort...  Bycie uczniem oznacza gotowość zdobywania umiejętności... to nie loteria, to wezwanie do rozwoju i zmiany myślenia... do rezygnacji z siebie i bycia dla drugich...  bez podjęcia ryzyka nie będzie nagrody... wybrałam dziś kostkę z płomieniem, bo myślę, że ta Ewangelia jest o OGNIU...                

Stało się swego czasu, że na swojej drodze spotkałam osobę, która zadawała pytania i komunikowała ze mną w sposób pełen manipulacji... bardzo podstępnie i  prowokacyjnie... Potrzebowałam czasu, aby zrozumieć, że coś jest nie tak... i że zostałam wystawiona jakiejś próbie, która miała zachwiać moje poczucie wartości...  To doświadczenie, choć było bardzo trudnie i bolesne, ostatecznie uświadomiło mi, że w życiu chodzi o bardzo proste i jasne zasady... i że jeśli według nich będę postępowała to nie muszę się obawiać o PRAWDĘ!  Odpowiedzi na jakiekolwiek pytania mają jeden klucz - MIŁOŚĆ!   proste! ale jednocześnie tak bardzo czasem trudne w podszytej strachem, egoizmem, podstępem, hipokryzją ludzkiej przebiegłości... Myślami jestem na drodze do Jerycha... przyglądam się dramatycznej scenie, o której mówi Jezus... pobity człowiek... mijający go ludzie i ich reakcje...  szukam siebie w tym wydarzeniu... może dziś chcę przez chwilkę być tym pobitym... tym, który...

24 lata temu, 6 lipca złożyłam śluby zakonne w misyjnym zgromadzeniu. Od tego dnia odlicza się jubileusze... tak jakbym każdego roku pokonywała odcinek trasy w turnieju o... hmmm ? może o medal dla najlepszego nosiciela Bożego pokoju do wszystkich zakątków świata... i głosiciela Królestwa Bożego...  spoglądam za siebie w kontekście ewangelii o wysłaniu siedemdziesięciu dwóch... te słowa są jak instrukcja w jaki sposób zabrać się do wykonania zadania... zastanawiałam się, czy postępuję według tej instrukcji... przebiegłam pamięcią przez losowo wybrane sytuacje i podziękowałam Bogu za to, że wciąż żyję i mam się doskonale! Widziałam uciekającą przed wilkami owcę i kłęby kurzu, który strząsałam z moich kopytek po próbie rozdawania POKOJU... ale też odpoczywałam w miejscach przyjaznych- przyjęta z otwartością... chwaliłam Pana za każde uzdrowione serce i ciało... Stanęłam na brzegu angielskiego morza, które zazwyczaj jest błotniste... i uwielbiałam Tego, który mnie posłał za przebytą d...

Pomyślałam dziś o przywiązaniu do starego sposobu myślenia...  o sytuacji kiedy zgadzając się na wzrost i przemianę, pozwalam Duchowi  Świętemu oczyszczać moje serce a On jest konsekwentny... czyni rzeczy nowe... otwiera przestrzeń w której nagle jest miejsce na coś czego nie znam... czasem odkrywam, że stoję przed wyzwaniem... i oto ogarnia mnie panika... bo znam tylko stare sposoby i rozwiązania... wciąż myślę, że są najlepsze... zadaję pytania jak uczniowie a Jezus wyjaśnia...  dobrze jest pytać!  ...i warto zaufać... skoczyć... pozwolić sobie na lot... chwilę niepewności, która skrywa w sobie tajemnicę wolności... fascynuje mnie dynamika życia duchowego... ludzkiego wzrastania...